روانکاوی و معماری

خانه فقط یک سرپناه نیست؛ خانه، امتداد روان ماست. روان‌کاوی و معماری، هر دو با یک پرسش بنیادین سر و کار دارند: چگونه «سکونت» می‌کنیم؟ روان‌کاوان به مراقبت از روان و رنج انسانی می‌پردازند و معماران به سامان‌دهی محیط «زیست انسانی»؛ اما هر دو در دغدغه‌ای مشترک ریشه دارند: نسبت درون و برون.

کوسیمو اسکنایا روان‌کاوِ برجسته‌ی ایتالیایی، در این کتاب پرسش‌هایی بنیادین را پیش می‌کشد: اتاق تحلیل‌گرِ روان‌کاو چه شباهتی به کارگاهِ معمار دارد؟ چگونه می‌توان «ظرفیت روانی» انسان را با طراحی فضای زیستی‌اش تقویت کرد؟ او با تکیه بر «نیازِ پیوسته‌اش به پیوند زدنِ درون و برون، واقعیتِ روانی با واقعیتِ فیزیکی»، مرزهای میان این دو حوزه را در هم می‌شکند و از «هم‌پوشانی‌های ثمربخش» میانِ روان‌کاوی، فلسفه، هنر، ادبیات و معماری سخن می‌گوید.

کتابی سرشار از ایده‌ها و رویکردهای ‌میان‌رشته‌ای‌ که دریچه‌ای تازه به ماجراجویی‌های ذهن می‌گشاید.