قحطی بزرگ مائو

تاریخی بی‌سابقه و پیشگامانه از قحطی بزرگ چین که دوران مائو تسه‌تونگ و تاریخ جمهوری خلق چین را از نو روایت می‌کند.

بین سال‌های 1958 تا 1962، چین به جهنمی فرو رفت. مائو تسه‌تونگ با طرح «جهش بزرگ به جلو»، تلاشی برای رسیدن به بریتانیا و پیشی گرفتن از آن در کمتر از پانزده سال، کشورش را به ورطه جنون کشاند. این آزمایش با بزرگترین فاجعه‌ای که کشور تا به حال به خود دیده بود به پایان رسید و ده‌ها میلیون نفر را به کام مرگ کشاند.

این آغاز وقایع‌نگاری گیرا و باشکوه فرانک دیکوتر از دورانی در تاریخ چین است که گمانه‌زنی‌های زیادی در مورد آن وجود دارد، اما هرگز پیش از این به‌طور کامل مستند نشده بود، زیرا دسترسی به بایگانی‌های حزب کمونیست مدت‌هاست که به جز معتبرترین مورخان، برای همه محدود شده است. قانون جدید بایگانی، هزاران سند مرکزی و استانی را در دسترس قرار داده است که «اساساً نحوه مطالعه دوران مائوئیست را تغییر می‌دهد.»

دیکوتر، برخلاف آنچه هیچ‌کس پیش از این نگفته است، روشن می‌کند که «جهش بزرگ به پیش» نه تنها برنامه‌ای نبود که کشور را در میان ابرقدرت‌های جهان ارتقا دهد و قدرت کمونیسم را - آن‌طور که مائو تصور می‌کرد - ثابت کند، بلکه کشور را در جهت دیگری تغییر داد. این برنامه نه تنها به «یکی از مرگبارترین کشتارهای جمعی تاریخ بشر» تبدیل شد - حداقل چهل و پنج میلیون نفر کار کردند، گرسنگی کشیدند یا تا سر حد مرگ کتک خوردند - بلکه «بزرگترین تخریب املاک و مستغلات در تاریخ بشر» را نیز رقم زد، زیرا تا یک سوم از کل خانه‌ها به آوار تبدیل شدند. این آزمایش برای دنیای طبیعی نیز فاجعه‌بار بود، زیرا زمین در پی کشف دیوانه‌وار فولاد و سایر دستاوردهای صنعتی ویران شد. روایت استادانه‌ی دیکوتر تاریخ جمهوری خلق چین را از نو روایت می‌کند.